Bij de aanblik van een onoverzichtelijke verzameling bomen blokkeert mijn ontspanvinger volledig. Op zoek naar iets wat detoneert met de zuurstof producerende brei vond ik in de bossen bij Bakkeveen gelukkig nog een restje stam waarop ik mijn zoon met z'n fiets kon parkeren. Na het maken van de foto deed ik alsof ik hem was vergeten en vervolgde quasi-verstrooid mijn weg. Het duurde niet lang voor hij wel erg dwingend 'heit!' begon te roepen. Toen ben ik - mijn handen ten hemel geheven, ten teken dat ik verbijsterd was over mijn eigen domheid - weer teruggelopen en heb mijn zoon van zijn sokkel gelicht.
