Gytsjerk, 26 maart 2010, 21:25

Een gedicht van Hans Dorrestijn voor Peter van Straaten

De pestvogelaar

In die kleine berkenboom
Je hebt gelijk;
een pestvogel
het is een vrouwtje
Jemig, hoe zie je dat zo gauw?
Ik zie haar kut

Kyra (foto Jelke)

Jelke op zijn negende verjaardag (foto Henk Rijkeboer)

Grijs (foto Jelke)

Ik ben al zo oud dat ik tien jaar geleden reeds verkondigde wat Freek de Jonge gisteren bij Pauw en Witteman als zijn visie ontvouwde.

Met deze boom heeft prinses Irene waarschijnlijk nog in hoogst eigen persoon gesproken, want zelfs nadat men hem heeft gescheiden van zijn wortels laat hij ons nog weten dat hij van ons houdt.

Stania State, Oenkerk

Jelke's verjaardagsfeestje

morgen negen jaar

Master Mind

luieheersbeestjes; na hun winterslaap gaan ze verder met een lenteslaap

Die winter is verghangen

yeh i've been searchin'

Zelf begreep ik ook niet zo goed waar de wens vandaan kwam om mijzelf vast te leggen terwijl ik een mandarijnennetje droeg, maar inmiddels meen ik te begrijpen dat ik hiermede slechts onbewust een voorschot nam op mijn eerder uitgesproken wens om - in de voetsporen van Bas Jan Ader - met een fiets te water te gaan. Die wens heb ik nog niet ten uitvoer gebracht omdat het buitenwater nog steeds erg koud is. Hoogste tijd dus voor de lente en wat zonneschijn.

het inwendige van den huifkar (wederom Polygoon-stem)

een meisjesdroom, 14 maart 2010, 17:10

Televisie; het venster op de wereld (Polygoon-stem), 14 maart 2010, 00:43

0.35-2.35 (Canvas) Die fetten Jahre sind vorbei / The Edukators ****
D/OOS 2004. Van Hans Weingartner. Met oa Daniel Bruhl, Julia Jentsch, Stipe Erceg en Klaus Klaussner. Drie jonge idealisten breken in bij rijke villabewoners, niet om er iets te stelen, maar om het meubilair te verplaatsen en chaos te scheppen. Vervolgens laten ze een boodschap achter: 'De vette jaren zijn voorbij.' Maar wat begint als onschuldige, geweldloze actie gaat natuurlijk een keer mis. Als ze een keer worden betrapt zien ze zich genoodzaakt iemand te ontvoeren. The Edukators is het zwakst in de episodes die voor de filmmaker waarschijnlijk het belangrijkst zijn; de politieke gesprekken die de drie voeren zijn pompeus door het moralisme. maar in de actiescenes en bij de ontvoering toont Weingartner zijn talent. (VPRO-gids)

Julianapark, 12 maart 2010, 13:50

Jelke en Mette; de ideale hondenuitlaatservice voor een hulpbehoevende.

een geheim, 10 maart 20101 (foto: 5 december 2009)

Ik belde Jelke vanavond om een uur of half acht en vroeg wat hij aan het doen was.
Hij zei, ik hoor nu - net als jij - bij de club die het geheim kent.
Het geheim?
Ja, het geheim dat Sinterklaas niet bestaat.

Geschokt vroeg ik hoe dat zo gekomen was en hij legde het geduldig uit

toen we elkaar tenslotte met wederzijdse instemming wegdrukten begreep ik,
dat niet alleen hij maar vooral ook ik weer een illusie armer was.

Mijn zoon was van zijn geloof gevallen.

Toen ben ik gillend en stampend naar bed gegaan
en heb eerst een uur liggen huilen op de sprei
Nog een keer scheldend boven aan de trap gestaan
En geschreeuwd "zijn geloof was ook van mij"
Ik heb heel lang voor het raam gestaan
Maar de wereld lag er verlaten bij.

(met dank aan Flappie van Youp)

een ontstoken slijmbeursfoto vanuit mijn woonkamer, 9 maart 2010, 16:04

Henk vertelde eens van een man, die - vanwege een fysieke beperking, als ik me goed herinner - louter foto's vanuit een kamer van zijn flat maakte. Ingegeven door een ontstoken slijmbeurs in mijn schouder heb ik me vandaag een beetje proberen in te leven in de fotografische beperkingen van die man. Met de nadruk op 'een beetje' en dus zonder noemenswaardig resultaat. Maar ik kan me goed voorstellen dat een verblijf van een week met je camera in een kamer met één venster - tot aanzienlijk veelzeggender resultaten zou kunnen leiden. In dergelijke situaties denk ik dat vogels zich - als symbool van de vrijheid - nogal op zullen dringen als onderwerp, maar bij gebrek aan vogels zal waarschijnlijk alles dat verandert of beweegt in je beperkte blikveld de moeite van het vastleggen waard lijken, al was het alleen maar het draaien van de aarde om haar as en de gevolgen daarvan voor de stand van de zon ten opzichte van je uitzicht.

Eén mens met een camera, een pen en een stapel papier, 7 x 24 uur opgesloten in een kamer; met één venster, een gevulde koelkast, een gasstel, een wc, een douche en een bed.

Zou dat - in navolging van het programma van Wilfried de Jong '24 uur met..' - een concept kunnen zijn voor een nieuw dertig minuten durend tv-programma van John de Mol?

En ben ik nu zo dom geweest zijn om een succesformule gratis en voor niets aan de openbaarheid prijs te geven?

Of zou John de Mol mijn blog niet lezen?