patatje

Over de romantiek van het eten van een patatje met je zoon, lees je nooit wat in de krant. Maar de mededeling dat een plastic patatvorkje kan worden aangemerkt als een middel waarmee strafbare voorbereidingshandelingen kunnen worden gepleegd, schijnt van voorpaginabelang te zijn.

boom

Jelke en ik kunnen samen fantastisch een kat uit de boom kijken. Maar als het te lang duurt, omdat de kat het verdomd dan kijken we de boom naar de grond.

trouwens

In m'n eentje kan ik het ook. Al moet ik daar eerlijkheids-halve aan toevoegen dat dit meer een geval was van 'de kat uit de boom fotograferen.'

plaag

In het digitale tijdperk zullen dit soort foto's uitsterven,

veronderstel ik. Een goede reden om extra zuinig te zijn op je mislukte foto's, al zijn het er bij mij onderhand zoveel, dat je wel van een plaag mag spreken.

Muybridge

Eadweard James Muybridge maakte tussen 1870 en 1880, met behulp van twaalf tot zesendertig fotocamera's, serie-opnames van mensen en dieren in beweging. Pionierswerk natuurlijk, maar je kunt je afvragen waarom Muybridge zonodig zesendertig opnames van een beweging moest maken, terwijl hij met één foto de illusie, dat een hond zich loodrecht naar boven zou kunnen verplaatsen, intact had kunnen laten.

twee vrouwen

Twee vrouwen, samen goed voor: vier kinderen; zestig levensjaren; twee hypotheken; twee bewerkelijke tuintjes; twee werkgevers; twee auto's; twee gemakzuchtige mannen; vier vieze wc's en twee - al even diepgewortelde als - peperdure meisjesdromen, komen thuis na een avondje 'bob-rossen' en lopen te stralen met hun bijna identieke berglandschappen, alsof ze met hun leven nooit iets anders hadden willen doen. En ik maar denken, dat alleen een mannenhand snel gevuld was.

sneeuw

Dit is nou zo'n foto waar ik heel gemakkelijk in kan. Vanaf de tweede verdieping glijd ik langs een enorme ijspegel de tuin in en land zachtjes naast de barbecue. 'We doen een rondje door de tuin, o.k?' roept Anouk. Uit drie monden vervliegen gecondenseerde wolkjes adem. Ik loop naar Jelke, veeg z'n neus schoon en neem zijn roodbebloste wangen zachtjes in mijn hand. Voorzichtig knijp ik er een paar keer in. Vriendelijk vragend kijkt hij me aan, 'Waar kom jij nou weer vandaan heit.' Ik wijs in de richting van de barbecue. 'Uit de barbecue,' vraagt hij ongelovig. 'Nee natuurlijk niet, ik moest even wat uit de auto halen en dacht kom laat ik eens zien wat jullie aan het doen zijn.' Ik gooi nog een paar sneeuwballen naar ze en loop dan om het huis heen naar de voordeur.

winnaar's mentaliteit

Als ik Jelke zo stijlvol de helling van de babypiste zie afdalen, word ik weer herinnerd aan mijn eigen roemruchte sportverleden: 's nachts er uit voor een live-uitzending van een gevecht tussen Ali en Frazier; hele weekenden voor de tv om naar het schaatsen te kijken met het paginagrote wedstrijdschema uit de Leeuwarder Courant op schoot; een vakantie in Norg onderbrekend om bij familie de wk finale van '74 in kleur te kunnen zien, ieder jaar opnieuw de Tour drie weken lang op de radio, Wimbledon en ga zo maar door. Ondanks al deze sportieve bagage hoop ik toch dat Jelke de aanleg van Irma's kant erft, want aan mijn kant ontbreekt het al generaties lang aan een echte winnaar's mentaliteit.

etentje

Irma heeft straks een etentje met collega's en kamt na het douchen haar haar, terwijl Jelke op de voorgrond een beetje verdrietig loopt te zijn over het aanstaande vertrek van z'n moeder. Terzelfder tijd sjok ik met een geladen camera door de kamer om de laatste vier foto's van een rolletje van zesendertig weg te schieten. Dan gebeurt er iets merkwaardigs, want juist op het moment dat ik mijn beide interactiërende huisgenoten als mogelijk onderwerp heb verworpen en ter linkerzijde wil passeren, slaat mijn rechterwijsvinger aan het fotograferen. Ziehier het resultaat: de ultieme verbeelding van een moment van niks.

snert

Ik wou vandaag graag boerenkool eten, maar het is snertweer.

sinds jaren

Wist u dat mijn fotoclubgenoten Albert en Hans spelen in de SIL-Harmonics; en dat ik daarom voor het eerst sinds jaren weer eens in de Gloppe was; en dat je dan mensen tegenkomt die je nog veel langer niet hebt gezien; en dat mijn goede vriend Henk minstens honderd cd's van Chet Baker heeft; en dat ik de aankondiging van de eerste SIL-sessie van het nieuwe seizoen in de Huis aan Huis grondig heb gelezen; en dat ik het nu volgende citaat uit het juryrapport van de Elly Ameling Prijs al bijna uit mijn hoofd kan opzeggen: 'Niemand kan zo mooi fluisteren op de trompet als Eric Vloeimans. Niemand kan zo omfloerst knetteren. Niemand kan zulke gave kraakjes en zulke pure noten blazen als hij.'; en dat ik heel lang geleden gedurende vier opeenvolgende jaren mijn verjaardagsfeest in het bovenzaaltje van de Brouwershoeck vierde, in dezelfde ruimte waar nu de SIL-sessies plaatsvinden; en dat ik die feestjes samen met Tejo organiseerde; en dat hij dan de plaatjes draaide en ik de uitnodigingen maakte; en dat ik eigenlijk geen idee heb waar deze opsomming toe moet leiden. Of het zou al moeten zijn om aan te tonen dat de relatie tussen mij en jazz betaat uit een uitermate minuscuul draadje.

Albert's oor

Er staat me bij dat Erik Kessels een fotoproject heeft gedaan met als titel 'Strangers in my photo-album'. Bij dat project spelen de mensen, die toevallig op de achtergrond van zijn eigen vakantiekiekjes aanwezig zijn, de hoofdrol. Daar moest ik aan denken toen ik deze foto zag. Bij het maken ervan had ik alleen maar oog voor de draadjesboel van het mengpaneel. Maar als ik nu naar de foto kijk, vraag ik me alleen nog maar af: waarom kijkt die vrouw achter het mengpaneel zo streng naar mij, en wat fluistert de vrouw, die deels schuil gaat achter de voorste vrouw, in Albert's oor.

zelfontspanner

Jelke tijdens de voorbereiding van een van zijn zelf-ontspannerfoto's. (zie: krukje)

voetenwerk

"Aah, het voetenwerk'', sprak een van de aanwezige kenners waarderend. Ik knikte naar de spreker alsof het al jaren mijn gewoonte was om het voetenwerk van jazzmuzikanten vast te leggen.

droog brood

"Leeuwarden - De vorig jaar met een Edison bekroonde jazztrompettist Eric Vloeimans speelde gisteravond onder grote belangstelling in cafe De Gloppe.", schrijft de Leeuwarder Courant vandaag op de voorpagina. Als je de belangstelling van gisteravond groot noemt, valt er voor jazzmuzikanten in Nederland maar een matig belegde boterham te verdienen, vrees ik, want ik telde slechts vijfentwintig niet-betalende bezoekers.

onvolmaakt

Onscherpe foto's zijn vaak aantrekkelijk. Niet alleen de tragiek van het falen van de fotograaf is daar debet aan, maar ook de door onscherpte ontstane verwijdering tussen het onderwerp en de afbeelding ervan heeft een grote aantrekkingskracht op mij.

jaarwisseling

Terwijl ik, staande op het balkon van ons appartement, m'n camera op de rand van de balustrade zette en de ontspan-knop ongeveer een minuut ingedrukt hield, realiseerde ik me dat ik voor de eerste keer in m'n leven de jaarwisseling in het buitenland meemaakte.

anno Domini

Op de valreep van het jaar onzes Heren tweeduizendenzes overnachtten wij, op weg naar Oostenrijk, in het Zuid-Duitse dorpje Geiselwind. Bij aankomst bleek de royale boven-verdieping van huize Schaller in haar geheel voor ons te zijn gereserveerd. De inventaris bestond uit overtollig geworden meubilair, dat het bejaarde echtpaar in de loop van hun werkzame leven blijkbaar had weten te vergaren. In onze woonkamer telde ik - naast een reusachtig bergmeubel; een dubbele hanglegkast en een fauteuil - ook nog eens drie buffetkasten, drie tafels, een achtzits-hoekbank en dertien eetstoelen. De houten wanden van onze onder de kap gelegen bed&breakfast accommodatie waren eveneens in kringloopstijl verluchtigd met oude familiefoto's; kitscherige schilderijen van berglandschappen en andere al dan niet religieus getinte prullaria.

duitse helm

Wintersport in het Oostenrijkse Schuttdorf. We hadden voor tussen de middag blikken Unox-snert meegenomen uit Holland. Toen ik in de la van ons appartement op zoek ging naar een soeplepel, vond ik een exemplaar dat sterk deed denken aan een Duitse helm. Gerard, die nogal last had van "z'n dalspieren", viel de twijfelachtige eer te beurt om te mogen poseren met de sleef.

analoog

We zijn op wintersport geweest maar de foto's zijn nog niet klaar, omdat ik nog altijd niet digitaal ben. Het grootste verschil tussen analoog en digitaal fotograferen is volgens mij, dat je bij analoog fotograferen met een druk op een knop iets maakt, terwijl je bij digitaal fotograferen met een druk op een knop iets ongedaan kunt maken. Om toch alvast een beetje in de stemming te komen hier een foto van twee jaar geleden toen er in Nederland ook nog wel eens sneeuw viel; Stijn en Jelke in het Julianapark in Leeuwarden.