Natte schapen

Martin Bril zat een paar weken geleden bij De Wereld Draait door en zei daar naar aanleiding van zijn tot boek gebund-elde stukjes over dieren, dat hij schapen in de regen ont-roerend vond. Na zo'n onbaatzuchtige bewering kun je bij mij niet meer stuk, ook al kraam je daarna alleen nog maar onzin uit (wat Bril overigens niet deed.) Zelf heb ik witte schapen in de sneeuw altijd prachtig gevonden. Bij het bekijken van nieuwjaarskaarten met foto's van schapen in de sneeuw had ik de schoonheid van het onderwerp eigenlijk alleen nog maar toegeschreven aan het landschap. Maar na het zien van een schilderij van Jelle Andela begreep ik dat niet het landschap (want slechts entourage) maar de schapen het onderwerp zijn (en niet slechts een accent in het landschap.) Herten in de sneeuw zijn trouwens ook van een grote schoonheid, maar ze halen het (moet ik tot mijn spijt bekennen) niet bij het visuele high key-spektakel van witte schapen in een winterlandschap.

over kitsch en interieurtrends

Zelfs na de aanschaf van een tweede boekje over kitsch (of misschien wel juíst na de aanschaf van een tweede boekje over kitsch: Kitsch Unedited, brieven en teksten van vrienden bijeenge-bracht door Jan Andriesse, begin ik steeds meer in te zien dat het begrip Kitsch lastig, zo niet onmogelijk met woorden te omsingelen valt. De meningen over wat kitsch is, zijn zo persoonlijk waardoor kitsch nog het meeste lijkt op een 'containerbegrip' (mooi woord.) Door de veelheid aan opvattingen heb ik de hoop opgegeven binnen die context nog aanknopingspunten te vinden, die enig licht zouden kunnen werpen op de populariteit van het hert en het hertenmotief. Ik denk dat kitsch wat mijzelf betreft in ieder geval iets te maken heeft met sentiment en dat begrip is (voor mij) onlosmakelijk verbonden met (voorbije) tijd. Het Edelhert, onafhankelijk orgaan van de Vereniging Het Edelhert, bevat in het winternummer van 2008 nog een aardig artikel geschreven door interieurstylist G. Jansen, dat wat meer vertelt over de uitstraling van het hert: "Wat mij in mijn werk enorm opvalt, is dat het hert zo enorm populair is geworden. Niet alleen als graag gezien dier in onze natuur, maar ook in de interieurs als gewei aan de muur. Was jarenlang het gewei als jachttrofee not done, tegenwoordig is een sierlijk hertengewei weer welkom in het interieur," schrijft hij. "De mensen," zo gaat hij verder, ''lijken op zoek naar eerlijkheid en puurheid. Als reactie op de globalisering valt er een zoektocht te bespeuren naar de eigen identiteit en tradities. Daarom zie je veel folklore, borduurpatronen, kaarslicht, en ook de koekoeksklok is weer helemaal terug van weggeweest. En ook: ''De hertengeweien en opgezette koppen zijn niet aan te slepen." En verder: ''een fraai hertengewei staat stoer. Het is op het moment een ware rage: spullen die iets gezelligs en zelfs iets kneuterigs uitstralen. Die rage past geheel in de retrotrend van dit moment. Naast de klassieke jachttrofee zijn er hertenkoppen van hout, van aardewerk of zelfs van plastic. Het past allemaal in de ecotrend. Het hert is op dit moment een enorme inspiratiebron: op geweivorm geïnspireerde kapstokken en vazen en kroonluchters gemaakt van geweien als ultieme vorm van natural look." Ik hoop niet dat G. Jansen mij kwalijk neemt dat ik nagenoeg zijn volledige artikel heb geciteerd en wil de interieurstilistische eigenschappen van het hert nog even kort samenvatten: eerlijk, puur, traditie, stoer, gezellig, kneuterig, retrotrend en ecotrend. Om vast te stellen welke eigenschappen daarbij specifiek voor het hert gelden zou ik willen voorstellen om ze toe te passen op de haas. Afgezien van 'stoer' kan ik eigenlijk alle andere eigenschappen van het hert bij de haas ook wel terugvinden, al moet ik daarbij wel aantekenen dat ik nog nooit een haas met een gewei heb gezien, laat staan een kroonluchter van hazenoren.

piraat

Jelke vindt er geen knal aan om verkleed en/of geschminkt naar school te gaan. Daar kan hij niks aan doen want dat is genetisch bepaald, want ik vind er ook niks aan. Vervuld van medelijden zwaaide ik hem dan ook uit toen hij vanmorgen verkleed als piraat naar school ging en des te opgeluchter was ik toen hij bij thuiskomst meldde dat het niet was tegengevallen, vooral ook omdat de kinderen uit zijn klas in hem onmiddelijk een piraat hadden herkend. Dat zijn opluchting niet gespeeld was, merkte ik 's middags toen hij na het brood eten weer naar school ging en zelf vroeg om zijn piraten-cap. Ook de manier waarop hij poseerde voor deze foto sterkte mij in de opvatting, dat hij een beetje was gegroeid in zijn rol als piraat.

At Your Service

Trouwe NB-lezers werden zaterdag weer eens als eerste bediend terwijl de lezertjes van de Leeuwarder Courant nog tot vandaag (maandag) moesten wachten alvorens zij kennis konden nemen van het wereldschokkende nieuws, dat Terror Jaap uit de Gouden Kooi afgelopen zaterdag aanwezig was bij het afscheid van Sint Pieter in Grouw. Waarmee maar weer eens aangetoond is dat voor de razende reporter van Niks Beleefd geen berg te hoog gaat en geen zee te diep is als het erom gaat NB-lezers als eerste het nieuws te brengen dat de wereld beroert. At your service!

klik hier voor het bericht van afgelopen zaterdag en de complete foto.

het einde van de voorjaarsvakantie

Op de laatste dag van de voorjaarsvakantie ging ik met Jelke naar het Fries Natuurmuseum en daar zagen we hoe een valk werd geprepareerd; en hoorden we met een oude telefoonhoorn aan ons oor gedrukt van de stranding van een potvis; en niet veel later bestudeerden we een jong hertje onder een stolp van plexiglas; waarna een luidruchtige achtervolging op de trappen van het museum volgde, en nog maar nauwelijks bekomen van die inspanning wierpen we vlak voor sluitingstijd nog een vluchtige blik op het werk van graficus Jan Hofman. Op weg naar huis aten we in de stad een patatje bij snackbar Double FF; en thuisgekomen legde Jelke de laatste hand aan zijn van Sint Pieter gekregen Lego Agents Mission 3 pakket (nr. 8630), terwijl ik soep maakte en de hond uitliet; en om een uur of acht (een half uur vroeger dan de afgelopen negen avonden, omdat school morgen weer begint) ging hij moe maar nog lang niet uitgespeeld naar bed. Een week is veel te kort, klaagde hij zacht en vol zelfmedelijden toen ik het licht op zijn slaapkamer uitdeed.

Wildlife Photographer of the Year

Mijn eerste schreden op weg naar een mogelijke uitver-kiezing tot Wildlife Photographer of the Year 2009 heb ik vandaag gezet tijdens een bezoek aan het hertenkamp in het Wilhelminapark te Grouw. Voor niet-ingewijden; dit zijn damherten.

vip-spotting bij het vertrek van Sint Piter

Vraag me niet hoe het mogelijk is om zo'n kolossale man over het hoofd te zien, maar pas bij het bekijken van de foto's op de computer zag ik dat terror-Jaap (maar vanwege het vertrek van Sint Piter waarschijnlijk toch meer emo-Jaap) uit de Gouden Kooi aanwezig was bij het afscheid / vertrek van Sint Pieter uit Grouw ( Grou ).

Grou nimt ofskied fan Sint Piter

Vandaag stond het vertrek/afscheid van Sint Pieter op de agenda. De Goedheiligman memoreerde in zijn toespraak nog even het vertrek van burgemeester mevrouw Mr. P. Schadd - De Boer, die hem twee weken geleden nog zo gastvrij had onthaald in de gemeente Boarnsterhim, en die zich donderdag - middels een brief - genoodzaakt zag om samen met de wethouders op te stappen omdat de gemeentekas maar leeg bleef.

Vader en Zoon draaien plaatjes

Een paar maanden geleden heb ik de pick-up, waarop mijn broer en ik ruim dertig jaar geleden de symfonische rock van Yes (The Yes Album) ontdekten, bij mijn moeder van zolder gehaald en vandaag hebben Jelke en ik er voor 't eerst weer eens plaatjes op gedraaid (een werkwoord dat Jelke nog niet kende.) De pick-up werkte nog prima en zelfs het geluid viel mij na al die jaren van stilstand, misschien wel dankzij de reinigende werking van de moderne microvezel-vaatdoekjes, niet tegen. Jelke bleek vooral geinteresseerd in de analoge techniek van het apparaat, terwijl ik 'back in time flashte' met 'Father John' van de Nederlandse band Lemming (volgens mij zijn mijn broer en ik de enige overlevenden in Nederland die dat plaatje nog kennen,)



Nadat Elvis Costello, Cyndi Lauper, Joost Nuissl en Nils Lofgren langsgetrokken waren eindigden we in stijl met 'Mijn gebed' van D.C. Lewis, pseudoniem van Ruud Eggenhuizen (1947-2000). De tekst van dit relipop-nummer en tevens nummer-één hit uit 1970, geschreven door Joop Stokkermans en Gerrit den Braber met Feike Asma op het kerkorgel en Jan Marinus op trompet wil ik jullie niet onthouden:

Dit is uw orgel Heer, dit is uw kerk
'k Loop zomaar binnen Heer, net van m'n werk
Niet voor de priester Heer, of 't antiek
Ik kom alleen maar Heer, voor de muziek

Is het bezwaarlijk Heer, dat ik hier zit
Maakt 't wat uit oh Heer, dat ik niet bid
'k Ben niet hervormd of zo, niet katholiek
Ik kom alleen maar hier voor de muziek

Ik kom hier vaker Heer, haast elke week
Nooit bij een zondagsdienst, nooit voor de preek
Als je alleen bent Heer, zonder publiek
Nou dan geniet je meer van de muziek

Ik had 'n rotdag Heer, 't lukte niet best
'k Werd door collega's Heer, ook nog gepest
't Komt door 't orgel Heer, door uw trompet
Ik kwam haast ongemerkt tot een gebed

(met dank voor de tekst aan Isidorusweb, portal voor surfende katholieken)

Hier is 't plaatje trouwens te beluisteren.

En daarmee, beste lezers, is de cirkel weer rond, want van de reli-pop van D.C. Lewis is het nog maar een kleine stap naar Psalm 42 ("Evenals een moede hinde naar het klare water smacht, schreeuwt mijn ziel om God te vinden die ik ademloos verwacht.") Kortom, een kleine stap naar het door ons allen zo beminde edelhert.

toen moeder ziek was

Toen moeder ziek was, is de titel van het tweede deel van een serie leesboekjes voor de basisschool over Jaap en Gerdientje geschreven door Anne - ik bid niet veur brúne bonen - de Vries. Copyright 1937 staat op de achterkant van de titelpagina, van mijn via Marktplaats aangeschafte exemplaar, een zestiende drukje, dat er uiterlijk precies zo uit ziet als de boekjes die ik op de lagere school las. Deze tekening (gemaakt door Bert Bouman) van Puk, die druppels gesmolten ijs oplikt afkomstig van de ijsco die Jaap voor een dubbeltje voor zijn zieke moeder heeft gekocht, is de enige tekening uit de Jaap en Gerdientje-serie die ik me bijna veertig jaar later nog herinner zonder dat ik hem nadien heb weergezien. Heel veel andere tekeningen herinner ik me ook nog wel, maar pas nadat ik ze terugzie. Maar deze van Puk 'wist' ik dus nog en dat komt omdat ik mij nog behoorlijk levendig kan herinneren wat ik destijds voelde (en misschien ook wel dacht,) bij het zien van deze tekening. (wordt vervolgd)

een brief uit Amsterdam

als herten zich onbespied wanen

Deze foto's zijn afkomstig van wild-webcams. Toen ik ze zag moest ik weer denken aan een boek van Erik Kessels (met een tekst van Tyler Whisnand) waarin alleen maar foto's staan van inheems wild, gemaakt met een camera die is uitgerust met een bewegingsdetector. Een paar jaar geleden had ik dat boek al eens doorgebladerd bij een boekenstand op het Fotofestival in Naarden. En toen dacht ik: wel grappig, maar wat moet ik ermee. Sinds de 'herten-crisis' op Terschelling ben ik daar wat anders tegen aan gaan kijken. Herten zijn blijkbaar zo schuw dat je ze met een verdovingsgeweer, waarvoor je ze tot op een meter of vijftig moet naderen, nauwelijks neer kunt leggen. Alleen al dat gegeven maakt deze foto's bijzonder. Vanaf dit standpunt kan een mens normaalgesproken een in het wild levend hert niet observeren, laat staan fotograferen. We dringen op deze foto's binnen in een wereld die onze fysieke aanwezigheid niet verdraagt. Een sprookjeswereld, die wij niet in levende lijve maar slechts op plaatjes kunnen waarnemen. Dus ik als een haas naar de catalogus van KesselsKramer Publishing om 'In almost every picture 3' (want zo heet het boek) online te bestellen. Maar in plaats van de mogelijkheid om het boek (dat in mijn hoofd inmiddels de status van ''mag in geen enkele boekenkast ontbreken-boek'' had bereikt) aan te schaffen, las ik twee Engelse woordjes: 'sold out'. Hoe zou ik de slaap ooit (maar mijn eerste zorg ging vooral uit naar de naderende nacht) nog kunnen vatten, zolang ik woelend en draaiend zou worden gekweld door de gedachte dat de sprookjeswereld van het hert voor mij altijd een gesloten (lees: niet gekocht toen het nog kon) boek zou blijven.

In almost every picture 3

de wraak van het hert

de liefdesverklaring van de slager

de heren Mulder en Van Nieuwkerk bespreken de edelherten-crisis op Terschelling en de term fauna-vervalsing in 'De Wereld Draait Door'

http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/terugkijken.php?id=601&autostart=0

maar er is ook goed nieuws vanaf Terschelling

Stichting Marketing en Promotie Terschelling meldde reeds in januari van dit (nog steeds een beetje als nieuw aanvoel-ende) jaar dat Zangeres Wende Snijders Terschelling gaat promoten. Eigenlijk alweer oud nieuws dus, maar met zulk oogverblindend mooi nieuws ben je nooit te laat, toch?

edelherten op Terschelling

HEE - Op Terschelling en daarbuiten is de nodige commotie ontstaan over het afschieten van een roedel edelherten. De tien dieren zijn in november als ‘kroeggrap' door enkele eilanders in de Terschellinger natuur uitgezet. De beesten zijn afkomstig van een hertenfokkerij op het vasteland en waren bedoeld voor de slacht. De gefokte dieren zijn onder valse voorwendselen gekocht en heimelijk naar het eiland gebracht en losgelaten. Dit is in strijd met de Flora en faunawet, stelt het ministerie van LNV. Herten komen van nature niet voor op Terschelling. Ze kunnen op het eiland schade aanrichten aan de kwetsbare natuur en ziektes overbrengen op het vee. Om die reden heeft de agrarische sector bij LNV, Staatsbosbeheer en de gemeente aangedrongen om ze zo snel mogelijk te verwijderen. Bovendien zijn er risico's voor de verkeersveiligheid, omdat de herten niet op een afgesloten terrein zitten zoals op de Veluwe en bij de Oostvaardersplassen. Aanvankelijk bestond bij het ministerie de voorkeur voor het vangen van de herten. Gespecialiseerde dierenartsen hebben de afgelopen tijd tevergeefs geprobeerd de dieren te verdoven om ze over te brengen naar het vasteland. Slecht één hert werd op deze manier gevangen. De rest van de herten is te schuw gebleken om van dichtbij (max. 50 m.) verdoofd te kunnen worden met een verdovingspijl. Schieten kan op veel grotere afstand.(tot 300 meter, las ik gisteren in de LC, red. NB) Voor minister Gerda Verburg van LNV staat voorop dat de overtreding van de Flora- en faunawet zo snel mogelijk ongedaan moet worden gemaakt De Partij voor de Dieren heeft boos gereageerd op de aanpak door LNV. De partij is een bezwaarschriftenactie gestart richting ministerie.
Minister Verburg heeft fel uitgehaald naar de daders van de illegale actie. "Voor iedereen zal duidelijk zijn dat dit allerminst grappig is. Je solt niet zo met edelherten en je laat ze ook niet zo maar los op andermans terrein. Burgemeester Jurrit Visser van Terschelling kan zich vinden in de aanpak van de minister. Visser stelt door nu niet in te grijpen, er op termijn grotere problemen komen met veel meer dierenleed. Onlangs belandde een door honden opgejaagd dier op het dak van een bunkerwoning en kwam vast te zitten. Bron: Jan Heuff
(Afkomstig van: www.vvvterschelling.nl / foto's her en der op internet gevonden)

er hoeft geen bloed te vloeien

www.3dSchieten.nl

Ruud van Empel over kitsch

RvE: ‘Kinderen zijn een onder-deel van de natuur, dat heb ik hiermee willen laten zien. Jonge mensen, jonge dieren, ze zijn altijd mooi om naar te kijken.’ (Dirk Koppes: Maar bij voor-beeld zo’n hertje dat tussen de boomstam-men en de paddestoelen huppelt, dat is toch kitsch?) RvE: ‘Welnee. Ik vind dat mooi, die stippen van het hert, de stippen op de bomen en de paddestoelen. Het hert in het bos is door de commercie tot een kitsch-symbool gemaakt. Als ik in het echt een hert tegenkom, is het gewoon een hert. Overigens wordt het woord kitsch helemaal verkeerd gebruikt. Oorspronkelijk ging het om een massaproduct, dat goedkoop werd verkocht, een surrogaat voor iets duur. Nu staat het synoniem voor slechte smaak. Maar wie kan bepalen wat slechte smaak is? Allemaal onzin.’