alweer dinsdag

Ik heb sinds hij me drie weken geleden - an einem dienstag - te binnen schoot regelmatig aan hem gedacht en was al bijna vergeten dat ik begin jaren tachtig (waarschijnlijk met m'n broer) in de Lawei een uitvoering van Draußen vor der Tür heb gezien. Inmiddels heb ik ook een tweedehands exemplaar van Borcherts Gesamtwerk (slechts 321 pagina's) in de kast staan en het een en ander op internet opgezocht. Vooral Borcherts vlucht uit Franse krijgsgevangenschap en de daarop volgende voettocht van 600 kilometer naar zijn geboorteplaats Hamburg spreken tot de (in ieder geval tot mijn) verbeelding. Iets dergelijks heb ik lang geleden - wie weet misschien zelfs wel naar aanleiding van Draußen vor der Tür - gedroomd. In die droom loop ook ik in de chaos van een aflopende oorlog terug naar huis, maar op de besneeuwde hockeyvelden van de Graspiepers in Drachten
- in het zicht van de haven dus - struikel ik en heb geen zin meer om op te staan. Ik stel mij nog voor hoe mijn moeder een paar honderd meter verderop - onwetend over mijn terugkeer - in de keuken koffie staat te zetten, vlak voor ik in de sneeuw, al dan niet voorgoed (daarover geeft de droom geen uitsluitsel) in slaap val.

generatiekloof

Beide foto's zijn gemaakt in Engeland, de bakermat van de caravan. De bovenste is gemaakt in 1937 en de onderste in 1964. Door die jaartallen wordt ik in de verleiding gebracht om in die foto's op zoek te gaan naar verschillen die de generatiekloof tussen mijn vader (geboren in 1936) en mij (1962) zichtbaar zouden kunnen maken of zouden kunnen verklaren, maar echt ver kom ik er niet mee. In de jaren dertig hielden recreërende mannen er blijkbaar nog drie vrouwen op na, terwijl in de jaren zestig een man nog maar één vrouw had en tijdens de vacantie op een visstoeltje moest zitten en tijdens het vissen een kind moest entertainen terwijl zijn vrouw op een stretcher bij zat te komen van de vermoeienissen van een jaar lang huishouden en daarbij een damesblad las dat haar langzaam maar zeker voorbereidde op haar aanstaande bevrijding.

uw blogger in aktie

Ook voor mij is de eenentwintigste eeuw dan eindelijk in alle hevigheid losgebarsten. En eerlijk gezegd verliep het een stuk geruislozer en betaalbaarder dan ik had verwacht: slechts 10 minuten in de rij gestaan bij de Aldi om voor 14,99 een webcam met een stereo headset en microfoon aan te schaffen. Gelijk ook maar één voor Irma gekocht om straks samen te kunnen 'skypen.'

luchtkussen

wereldkampioenschap

Vandaag werd de eerste aflevering van het Wereld-kampioenschap Winkelwagen Werpen gehouden op het parkeerterrein van Super de Boer Huizum in Leeuwarden.

boekenmarkt Leeuwarden

Jelke's rappie

"Yo vettie,
ik ga naar m'n bettie."

Geïnspireerd door Jelke's spontaan opgeborrelde "ik-ga-naar-bed-rap" heb ik vanavond voor het slapen gaan een verhaal verzonnen over Jo(han) en Con(nie) Fetti, een tweeling, die op een woensdagochtend naar school lopen en in de dichte mist een man met vleugels (de vogelman genaamd Arend) menen te zien.

een pendelende probleem-pompoen

Irma is met Jelke naar een pompoenfestival in Jellum ge-weest. En daar hebben ze een pompoen van een kilootje of vijftig gekocht. Bij thuiskomst bleken ze samen echter niet in staat om het gevaarte van de achterbank van het driedeurs Opel Corsaatje van Irma's moeder te tillen en omdat alle buurmannen last van spit, hernia's en/of tennisarmen bleken te hebben, reist hij nu - ogenschijnlijk nog lang niet van zins om zijn plaats op de achterbank op te geven - al een paar dagen met Irma mee naar het werk. Een pendelende pompoen tussen Grouw en Leeuwarden.

de Kromme

Er is niet veel wat mijn Ganon G7 niet kan, maar er is één ding waar hij absoluut niet toe in staat is, en dat is een rechte lijn weergeven in de 35mm-stand. Bijzonder irritant, maar misschien wel juist de per-fecte camera voor Van Hanegem, die een paar maanden geleden in de Wereld Draait Door onthulde, dat hij af en toe wel eens een foto maakt. (Willem van Hanegem over fotografie in de wereld draait door)

"I think its worrying what a grown man can do in the confines of his little room !!!"
David Holness

Paulus gaat naar Appelscha

Met zijn weekendtas en rugzak is hij naar buiten geslopen. Het is donker en iedereen slaapt nog of doet alsof. Buiten maakt hij een foto van zijn rugzak om er achter te komen hoe laat het is: 5:53 GVD!! Om half twee lag hij erin (en zeker niet als laatste, want het verstand komt met de jaren) maar op een gegeven moment werd hij gewekt door een doffe klap gevolgd door gehuil. Enkele ouders sprongen uit bed om zich te ontfermen over een jongetje dat van de bovenste helft van een stapelbed op de plavuizen was gevallen. Toen het huilen aanhield was hij ook maar eens gaan kijken of het jongetje misschien wat gebroken had, maar het viel gelukkig nogal mee; 'slechts' een gekneusde neus (bleek de volgende ochtend bij de dokterspost). Tot de val van het jongetje had hij prima geslapen maar daarna was hij blijkbaar gaan snurken, want hij werd tot twee keer toe, middels getrek aan zijn slaapzak gewekt door één en dezelfde moeder. De man overpeinsde wat hem te doen stond. In de eetzaal op een bank gaan slapen was geen optie want daar lagen het gevallen jongetje en zijn moeder al, dus probeerde hij zonder te snurken in te slapen maar na een half uur vergeefs proberen begon zijn maag te knorren en wist hij dat er van slapen helemaal niets meer terecht zou komen. Op de tast vond hij in de keuken een broodje en om 5:53 zat hij dus buiten met z'n rugzak en z'n weekendtas bij een picknicktafel; ganz allein im dunkel. Als Jelke er niet was geweest en hij een auto bij zich had gehad had hij een briefje in de keuken gelegd en was hij naar huis gereden, maar nu wist hij niets beters te verzinnen dan naar Appelscha te wandelen. Over een uur zouden de eerste kinderen toch ook wel wakker zijn. Een dichte nevel hing laag boven de weilanden en pretpark Duinenzathe lag er stil en verlaten bij. In Appelscha zelf was eigenlijk ook nog geen mens op straat behoudens een enkele auto, een krantenjongen op de fiets en een man die z'n hond uitliet. Of wacht... daar liep nog iemand; een gezette man van middelbare leeftijd met wild springend half lang haar. Over zijn blauw-paarse regenjack droeg hij een rugzak. Hij bukte zich zo nu en dan om iets op te rapen en keek daarbij een beetje schichtig om zich heen, alsof hij bang was betrapt te worden. Een willekeurige passant zou zich wellicht af kunnen vragen wat een man van in de veertig in vredesnaam bezielde om om half zeven 's ochtends op een pleintje aan de Boerestreek in Appelscha kastanjes te gaan zoeken, maar u en ik, beste lezer, weten inmiddels dat deze man het op dat moment moeilijk moet hebben gehad. Overdag is hij geteisterd door de kinderen en 's nacht is hij uit de slaap gehouden door de moeders van diezelfde bloedjes van kinderen. Als de zon langzaam op komt boven Appelscha keert de man terug naar de kampeerboerderij. Lang voor hij het erf oploopt hoort hij dat de eerste kinderen al weer wakker zijn. Een lange dag strekt zich als een onafzienbaar en onherbergzaam gebied voor hem uit. (Kobus gaat naar Appelscha)

schoolreisje

Met de middenbouw op schoolreisje geweest naar kampeerboerderij Wouda in Appelscha. Ik dacht dat de opzet van de kampweek typisch iets van de Paulusschool was, maar van een collega op het werk begreep ik later dat het een Jenaplan - ding is; dinsdag en woensdag overnachten de bovenbouwers; donderdag komen de kleuters en de middenbouwers erbij en hebben ze met z'n allen (dus ook met de inmiddels door een ernstig slaaptekort geteisterde bovenbouwers) een spelletjesdag en als dat volbracht is mogen de kleuters en de bovenbouwers weer naar huis en blijven de middenbouwers - na de macaroni, een nachtspel, het kampvuur en een pyamadisco - nog een nachtje slapen. En dan is er vrijdags bij thuiskomst van de middenbouwers voor iedereen nog een afsluitend toneelstuk op het schoolplein.

www.spele.nl

http://www.spele.nl

over de ontoereikendheid van internet

De wereld onder handbereik met één simpele muisklik, dat klinkt goed, maar als ik niet een grotere afbeelding te bieden had dan de hier getoonde van het Milner kaasmeisje dan zou ik mij als medium toch ernstig beraden op mijn toekomst en misschien zelfs wel concluderen dat het beter zou zijn als mensen elkaar maar weer gewoon brieven zouden gaan schrijven; af en toe eens op zouden bellen; en zo nu en dan een gedrukte krant of encyclopedie zouden raadplegen.

over de toereikendheid van internet

Daar staat dan wel tegenover dat hééél veel andere kaas-meisjes ook voorgoed voor ons verborgen zouden blijven.