Posts tonen met het label 2008-04. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2008-04. Alle posts tonen
30 april 2008
29 april 2008
uncut
27 april 2008
het fyffes-plakkertje en Jelke's schoen
Het fyffes-plakkertje en de bananeschil, die nabij Ureterp voorbestemd leken om te incarneren tot wegdek (zie 19 april), zijn spoorloos verdwenen. Misschien zijn ze losgereden door een bromfiets en liggen ze nu samen ergens te com-posteren in de berm. Dit plakkertje heeft een beter plekje gevonden, in ieder geval ten tijde van het maken van de foto, want ik heb geen idee waar hij nu is: misschien in de Zwette, of nog ergens in het gras, maar misschien heeft oma hem ook wel opgepakt en in de prullenmand gegooid.
Jelke's rechterschoen ligt sinds vanmiddag ergens op de bodem van de Zwette.
Jelke's blog
Jelke, Anouk en Nicole hebben bij oma in Sneek gelogeerd. Jelke's foto's van het modelspoorwegmuseum, de kinderboerderij en de Zwette zijn te zien op Jelke's blog.
26 april 2008
skotsploech
auf einsamen Wegen
Via marktplaats een paar oude fotoalbums gekocht. Vandaag bracht de postbode ze. Ongeveer vierhonderd zwart-witfotootjes, voornamelijk van vakanties in Duitsland in de jaren vijftig. Echte pareltjes zaten er jammergenoeg niet tussen. Een bijzondere foto maken mag dan niet zo eenvoudig zijn; er één vinden is eigenlijk net zo moeilijk.
25 april 2008
"Mann werd de laatste jaren op verschillende manieren direct geconfronteerd met ’s mensen sterfelijkheid. Een gevluchte gevangene pleegde voor haar ogen zelfmoord op haar land; haar man bleek te lijden aan een zeldzame vorm van spierdystrofie. Haar antwoord is een fotoproject over de dood. Ze maakt foto’s van plekken waar de dood rondwaarde: de grond waar de aarde ,,een slokje bloed’’ nam van de zelfmoordenaar, de landschappen waar in de Amerikaanse Burgeroorlog slag werd geleverd. Ze graaft het gebeente van haar windhond op, schikt ze en legt ze vast. Ze fotografeert ook de mensenlijken die ten behoeve van onderzoek liggen te ontbinden in de tuin van een forensisch instituut. Dood is het verlies van controle, stelt ze vast. Ben je dood dan ben je echt weg. Je lichaam betekent niks. Ze sluit de reeks af met portretten van haar, volwassen, kinderen. Weer die antieke camera. Drie minuten doodstil blijven, drie minuten niet met je ogen knipperen. Dood en leven ineen." (Joyce Roodnat in NRC over de film)
Na het zien van de foto's van Mann en haar verhaal in de film kreeg ik inderdaad het gevoel (want beredeneerd had ik het al) dat een dood lichaam, ontdaan van emoties en sentiment slechts een stoffelijke huls is, een werktuig waar mens en dier, zolang ze leven dankbaar en vanzelfsprekend gebruik van maken, maar dat na het sterven slechts nog voer is voor kleine beestjes en niets meer te maken heeft met het wezen dat er ooit gebruik van heeft gemaakt. Drie weken lang heb ik in de overtuiging geleefd dat een dood lichaam iets heel vanzelfsprekends, doodgewoons en natuurlijks was. Tot vandaag. Want gat-ver-damme, wat onze zorgboerderij-kat met muizen doet, dat ziet er toch echt weerzinwekkend uit.
24 april 2008
23 april 2008
22 april 2008
Samsung L73

Sinds vandaag is Jelke digitaal. Met zijn Samsung L73 wil hij behalve foto's ook filmpjes gaan maken. De eerste foto's, toch al honderdvijftig in getal, en dat in slechts twee uurtjes, zien er veelbelovend uit. Met name de serie 'de reis van de salamander' zou niet misstaan in het Museum voor Moderne Kinderfotografie (MMK), maar zolang dat nog niet bestaat kunnen jullie ze hier bekijken: http://jelkevaneik.blogspot.com/
Abonneren op:
Posts (Atom)

