Het landschap ziet er uit alsof we door een werkstuk uit een knipselmuseum rijden. Boerderijen, bomen, hoogspannings-masten en kerktorens steken pikzwart en haarscherp af tegen een door de laagstaande zon helverlichte lucht. Jelke vist z'n rode polaroidje uit het dashboard en zet 'm op. Ik probeer 'tegenlicht' uit te leggen, maar twijfel of mijn educatieve inspanningen in vruchtbare aarde vallen. Dat brilletje heeft ie al hartstikke lang. Ik probeer terug te rekenen hoe lang, maar twijfel aan de uitkomst (sinds 2 mei 2002 zie ik later in een foto-album). Anticiperend op het jeugdsentiment van de toekomst parkeer ik de auto langs de weg en maak een paar foto's. Kunnen we later tegen elkaar zeggen: kijk, je allereerste zonnebril, die droeg je op 22 januari 2008 nog steeds. Weet je nog wel, dat was die keer dat we in de auto onderweg waren naar Sneek, omdat opa letterlijk van de ene op de andere dag hulpbehoevend was geworden omdat hij aan een nachtelijke val van de trap een gebroken pink en andere kwetsuren had overgehouden.
