De bomen bebloesemd. De jeugd bezonnebrild, bemutst, becapuchonned en becapt. Becontainerde renovatie-straten. Pauw en Witteman bespreken burka's en hoofd-doekjes met genodigden, die het oneens zijn. De dialoog vinden lijkt steeds lastiger te worden, maar zolang we nog naar elkaar zwaaien valt het misschien allemaal nog wel mee en misschien ook wel niet. Dertig jaar geleden waren we bang voor neutronenbommen, kernenergie en zure regen. Nu voor de opwarming van de aarde, en de anderen, en misschien ook wel een beetje voor onszelf. Lentes komen en lentes gaan, en komen opnieuw. Zolang het duurt natuurlijk. Maar dat zou nog wel eens heel lang kunnen zijn; dus onbeschroomd en onbevreesd zwaaien naar elkaar en samen op weg naar nieuwe zorgeloze lentes.
