Met de camera op het dijbeenhoge stenen tuinmuurtje van de buurvrouw heb ik bij het schijnsel van een straatlamp en een reepje maanlicht een paar foto's van onze caravan gemaakt. Op 20 mei aanstaande, staat in de krant, zal de maan vol zijn, dus dan zal dit wel halve maan zijn. Iwan, de kat, is mee naar buiten gelopen en zonder gebruik te maken van de steun van een autodak of een muurtje maak ik ook een paar foto's van hem, met een belichtingstijd van ongeveer een seconde, dus bewogen. Als ik het geheugenkaartje later in de computer stop meen ik behalve Iwan ook Kyra, onze uit Griekenland afkomstige pseudo-jachthond, te zien. Hoe kan dat nou? De deur heb ik dichtgedaan, dat weet ik zeker. Tijdens het fotograferen heb ik ook niet gemerkt dat ze buiten was, en nu ligt ze gewoon te slapen op haar dekentje onder de schoorsteenmantel. Hebben wij een geruisloze hond? Of is het Kyra niet? The Hound of the Hobbemastreet! Ben ik zonder er erg in te hebben door het oog van de naald gekropen, want met die beurse knie had ik hooguit voor m'n leven kunnen strompelen. Kansloos zou ik in het donker nog met mijn hand naar de kruk van de achterdeur hebben getast alvorens ik door het ondier zou zijn besprongen. De rest laat zich raden. Vallen uit dit voorval voor de toekomst nog lessen te leren? Jazeker wel: voor nachtfotografie heb je gezonde knieën en stalen zenuwen nodig en een bij voorkeur loodzwaar statief om monsters op afstand te houden.
