Ik heb een geïrriteerde slijmbeurs in m'n rechterknie en dat doet pijn Susanne. Pij, pij, pij, pij, pijn Susanne. Die is overigens goed te bestrijden met een overdosis Ibuprofen, en wat alcohol, maar normaal lopen is er niet bij. Wel heb ik waarschijnlijk dankzij die slijmbeurs m'n boek, Hans Munstermann - Het gelukkige jaar 1940, uitgelezen. Ik zeg dat niet omdat ik het een vervelend boek vond, integendeel, maar doorgaans komt er op een camping - althans bij mij - van lezen weinig terecht. Munstermann reconstrueert in zijn boek aan de hand van enkele foto's en eigen onderzoek de trouwdag van z'n ouders, een huwelijk tussen een Duitse man en een Nederlandse vrouw, gesloten op 10 mei 1940, de dag dat Duitsland Nederland binnenviel; een samenloop van omstandigheden met verregaande gevolgen. Een citaat: "Ik wil het vertellen zoals ik het ervaren heb. Zoals het geleidelijk tot me doorgedrongen is. In steeds andere vormen en steeds weer aangepaste versies. Want ik heb het ervaren. Niet als gast op de bruiloft, meer als kiem, als zaadje, en later als zoontje met de onhebbelijke eigenschap om overal iets achter te zoeken, om overal terug te keren en elke gebeurtenis opnieuw te beleven." Een prachtig boek met een ongebruikelijke invalshoek, over de waanzin van een oorlog.
