Samen met Jelke op de camping een paar keer gebigd. De humane variant uiteraard, want dankzij de niet aflatende strijd van Sabine Snuiter, de Vlaamse voorvechtster voor de rechten van het dier is er al in 1912 een wereldwijd verbod gekomen op het werpen met echte biggen, met uitzondering van Zuid-Guinea waar men traditiegetrouw op de Nationale Feestdag nog altijd kwistig echte biggetjes in het rond strooit. Gelukkig is ook daar nu een wetsontwerp in het parlement aangenomen, dat het werpen met biggetjes alleen nog toestaat mits het biggetje door de werper weer wordt opgevangen. Dat het de wetgever menens is met de nieuwe biggenwet moge blijken uit de strafmaat die op overtredingen staat: biggenwerpers die verzuimen hun biggetje weer op te vangen zullen als levende kanonskogel worden afgeschoten. Al naar gelang de ernst van de overtreding zal dit afschieten plaats vinden boven water, dan wel boven land. Maar even terug naar Sabine. In het Belgische Kottenkrote, waar ze is geboren, leeft deze dierenheldin nog altijd voort in de harten van de tweehonderdenzevenendertig inwoners. Ze hebben in 1983 een drie meter hoog beeld van hun beroemde dorpsgenote laten vervaardigen en deze bronzen Sabine met onder iedere arm een biggetje op een sokkel op het dorpsplein geplaatst, alwaar het beeld tot op de dag van vandaag afhankelijk van de weersgesteldheid door de zon wordt beschenen, nat regent of er een beetje troosteloos bij staat onder een grijze lucht. Misschien ook nog leuk om te weten dat in Kottenkrote al jarenlang de meeste neerslag van heel Belgie wordt gemeten, bijna twee keer zoveel als bv in Erembodegem of Brussel. Als dorpsbewoners lucht willen geven aan hun ongenoegen over het aanhoudende regenachtige weer dan bezigt men daarbij steevast de zegswijze: 'We hadden onze Sabbi beter twee verzopen katten onder de oksels kunnen steken.' Tot zover Paul van Eik voor Niks Beleefd vanuit een grijs en regenachtig Kottenkrote.
