Paul newman is ongeveer een maand geleden overleden, en dat is gebeurd zonder dat ik vooraf of ten tijde van zijn verscheiden een teken heb ontvangen. Merkwaardig, want Paul Newman was toch een filmheld uit mijn jeugd, een 'good guy' met de uitstraling van een gewone jongen, die met de mannen uit ons 'Philips-buurtje' behalve zijn haardracht een sterk gevoel voor rechtvaardigheid deelde maar het net iets verder had geschopt dan mijn vader en de buurmannen. Kortom een man waarmee je je kon identificeren of op z'n minst aan kon optrekken en ondanks dat alles toch pas drie weken na zijn verscheiden lezen dat hij is overleden. Hier past maar één conclusie: ik ben niet met de helm op geboren. Als er iemand in mijn omgeving zwanger is, ben ik op en rond de uitgerekende datum ook altijd extra alert op signalen die zouden kunnen duiden op de komst van een nieuwe wereldburger, maar steevast komen ze als een dief in de nacht en word ik twee of drie dagen later middels een geboortekaartje geinformeerd over de scheiding van de navelstreng. Ik heb geen helm dus, en dat is op zichzelf genomen geen ramp, maar als je slechts een beroep kunt doen op je min of meer gezonde verstand heb je af en toe toch het gevoel dat je iets tekort komt. Zo vroeg ik me een paar jaar geleden af of Kevin Coyne weer eens in de buurt zou komen spelen maar toen ik de concertagenda op zijn website raadpleegde, ontdekte ik dat hij al een half jaar dood was. Raar dat mensen (Newman is in dit verband een slecht voorbeeld, want als je de tachtig bent gepasseerd dan kan de dood niet ver meer zijn) er soms zomaar tussenuit piepen.
