getuige

Vanmiddag nadat ik Jelke naar school had gebracht heb ik op het schoolplein een poos staan praten met een getuige van het ongeluk. De man had met zijn vrouw (de vrouw die riep: "bel de politie") zijn kinderen net van de Paulusschool opgehaald en zij moeten mij enkele sekonden voor het ongeluk gebeurde in hun auto gepasseerd zijn op weg naar de kruising. Vanuit hun auto waren zij getuige van het ongeval maar ze hebben ook maar een deel van de precieze toedracht kunnen waarnemen, vertelde hij. Toch wist hij veel te vertellen, dat ikzelf niet had gezien omdat ik met mijn rug naar het kruispunt stond terwijl ik een lampje van onze auto aan het verwisselen was. Ik heb - merkwaardig genoeg misschien - ook helemaal niets van het ongeluk gehoord of anderszins gemerkt terwijl het hemelsbreed toch niet veel verder dan vijfentwintig meter bij mij vandaan gebeurde. Mijn pogingen om informatie over de toedracht van het ongeluk te verzamelen zal de uitkomst ervan niet meer veranderen maar blijkbaar heeft een mens de behoefte om van ingrijpende gebeurtenissen een minitieuze reconstructie te maken in een uiterste poging om alsnog te begrijpen wat er precies gebeurd is. Wellicht kun je dat ook zien als een reflex-matige reactie van de hersenen om het onherroepelijke en het onberedeneerbare alsnog van een passende verklaring te voorzien.