Via boekwinkeltjes.nl heb ik "Der Kitsch" van Gillo Dorfles gekocht. De komende tijd hoop ik daaruit hier het een en ander te citeren over Kitsch in het algemeen, het herten-motief in het bijzonder en daarnaast hoop ik ook nog vast te stellen wat mijzelf in Kitsch aanspreekt. Ik ben er gemaks-halve altijd maar vanuit gegaan dat kitsch zo (over the top) smakeloos is, dat het juist om die reden weer interessant wordt, maar misschien moet ik wel concluderen dat het hertenmotief mij rechtstreeks en zonder omwegen in het hart raakt. Dat ik over een uitermate goedkope smaak beschik en uitgerust ben met zodanig ongevoelige kunstzinnige smaakpapillen; dat hogere kunst voor mij altijd een gesloten boek zal blijven. Maar onvervaard te paard want waarom zou een mens vrezen dat hij zonder omwegen of reserves kan genieten van een porseleinen beeldje van een moederhert met haar kalfje.
