Ik heb sinds hij me drie weken geleden - an einem dienstag - te binnen schoot regelmatig aan hem gedacht en was al bijna vergeten dat ik begin jaren tachtig (waarschijnlijk met m'n broer) in de Lawei een uitvoering van Draußen vor der Tür heb gezien. Inmiddels heb ik ook een tweedehands exemplaar van Borcherts Gesamtwerk (slechts 321 pagina's) in de kast staan en het een en ander op internet opgezocht. Vooral Borcherts vlucht uit Franse krijgsgevangenschap en de daarop volgende voettocht van 600 kilometer naar zijn geboorteplaats Hamburg spreken tot de (in ieder geval tot mijn) verbeelding. Iets dergelijks heb ik lang geleden - wie weet misschien zelfs wel naar aanleiding van Draußen vor der Tür - gedroomd. In die droom loop ook ik in de chaos van een aflopende oorlog terug naar huis, maar op de besneeuwde hockeyvelden van de Graspiepers in Drachten
- in het zicht van de haven dus - struikel ik en heb geen zin meer om op te staan. Ik stel mij nog voor hoe mijn moeder een paar honderd meter verderop - onwetend over mijn terugkeer - in de keuken koffie staat te zetten, vlak voor ik in de sneeuw, al dan niet voorgoed (daarover geeft de droom geen uitsluitsel) in slaap val.
