Bijna alle sprinkhanensoorten kunnen geluid maken door hun voorvleugels langs elkaar te wrijven of door met hun voor-vleugels over de achterpoten te strijken. De gehoororganen van de sprinkhaan zitten niet op de kop, maar in de poten. Alleen het mannetje tsjirpt. Het dient om de vrouwtjes te lokken. Het (grotere) vrouwtje is te herkennen aan de 'sabel' aan haar achterlijf. Dat is een legboor waarmee ze haar eitjes in de grond deponeert. Ze heeft vrij droge grond nodig om aan het einde van de zomer haar eitjes af te zetten. Hier overwinteren de eitjes en ze komen het volgende voorjaar als larven uit de grond, die meteen op de volwassen sprink-haan lijken. Net als hun ouders kunnen ze zich voortbe-wegen door te springen. Hun vleugels ontstaan pas na de derde van in totaal vijf vervellingen. Jonge sprinkhanen worden nymfen genoemd. Wanneer de vorst invalt sterven alle sprinkhanen.
