De meisjes die we achterna liepen

Ik weet niet hoe ik zo'n video moet knippen. Maar het gaat mij om die ene minuut (04.15 - 05.15) waarin Jules Deelder een door hemzelf vertaald gedicht van Charles Bukowski voorleest:

De meisjes die we achterna liepen

De meisjes die we ooit achterna liepen naar huis
lopen nu achter boodschappenwagentjes over straat te zwerven
zoals die ene oude heks die je een lel gaf met haar stok
De meisjes die we ooit achterna liepen naar huis
zitten nu op een ondersteek in het verpleegtehuis
of spelen bingo in het kader van de bejaardensocieteit
ze duiken niet meer onder in de schuimende golven
De meisjes die we ooit achterna liepen naar huis
ze wrijven geen olie meer over hun lijven in de stralende zon
ze zitten zich niet meer op te dirken voor mooie spiegels
de meisjes die we ooit achterna liepen
De meisjes die we ooit achterna liepen naar huis zijn heengegaan en soms voorgoed
en wij die hen ooit achterna liepen
in de oorlog gesneuveld
of aan een hartaanval bezweken
of verteerd door verlangen
op een handjevol na dat slecht ter been en nauwelijks verstaanbaar voor de tv zit weg te dromen
en op een enkeling na geen weet meer heeft, van de meisjes die we ooit achterna liepen naar huis
toen de zon onophoudelijk leek te schijnen
toen het leven nog zo nieuw, en vreemd, en schitterend bewoog in fleurige jurken
Ik weet het nog.

Charles Bukowski (vert. Jules Deelder)